ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಖಾಸಗಿ ದತ್ತು! ಶಿಕ್ಷಣದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯೋ, ಸರ್ಕಾರದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳುವ ತಂತ್ರವೋ?

1,000 ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸುವ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರದ ಯೋಜನೆ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಶಿಕ್ಷಣದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಖಾಸಗಿ ವಲಯದೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಎದುರಾಗುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಹಲವು. ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ದಯೆ, ಆಸಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸುವಂತಾಗಬಾರದು.

ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಸಹಭಾಗಿತ್ವ ಪಡೆಯುವ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರದ ಹೊಸ ಪ್ರಯತ್ನ ಈಗ ಚರ್ಚೆಯ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ‘ನಮ್ಮ ಶಾಲೆ ನಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿ’ ಎಂಬ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಡಿ ಮೊದಲ ಹಂತದಲ್ಲಿ 1,000 ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸುವ ಗುರಿಯನ್ನು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಡಿ.ಕೆ. ಶಿವಕುಮಾರ್ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮುಂದಿನ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು 2,000ಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಚಿಂತನೆಯನ್ನೂ ಸರ್ಕಾರ ಹೊಂದಿದೆ.

ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಗದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಗರಗಳ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ದೊರೆಯುವ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಅವರ ಊರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಒದಗಿಸುವುದು ಈ ಯೋಜನೆಯ ಉದ್ದೇಶ. ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಗಳು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ದತ್ತು ಪಡೆದು ಅಥವಾ ಅವುಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಕೈಜೋಡಿಸಬಹುದು. ಕಂಪನಿಗಳ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ (ಸಿಎಸ್‌ಆರ್) ನಿಧಿಯನ್ನೂ ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಸರ್ಕಾರ ಮನವಿ ಮಾಡಿದೆ.

ಈ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ದೇಶವಿದೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಶಿಕ್ಷಣದಂತಹ ಮೂಲಭೂತ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಖಾಸಗಿ ವಲಯದ ಸಹಭಾಗಿತ್ವ ಪಡೆಯುವಾಗ, ಸರ್ಕಾರ ತನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೇ ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಖಾಸಗಿ ಸಹಭಾಗಿತ್ವವೇ ಅಥವಾ ಖಾಸಗೀಕರಣದ ಆರಂಭವೇ?

ಮೊದಲಿಗೆ ಒಂದು ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಬೇಕು. ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಹಣಕಾಸಿನ ನೆರವು ನೀಡುವುದು, ಗ್ರಂಥಾಲಯ, ಪ್ರಯೋಗಾಲಯ, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್, ಶೌಚಾಲಯ, ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ಮತ್ತು ಇತರ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನಿಲ್ಲ. ಶಿಕ್ಷಣದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲ ವರ್ಗಗಳ ಸಹಭಾಗಿತ್ವ ಅಗತ್ಯವೂ ಹೌದು.

ಆದರೆ ಸಹಭಾಗಿತ್ವಕ್ಕೂ ಆಡಳಿತದ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ.

ಒಂದು ಕಂಪನಿ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗೆ ಕಟ್ಟಡ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಡಬಹುದು. ಇನ್ನೊಂದು ಸಂಸ್ಥೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮತ್ತು ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಮತ್ತೊಂದು ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆ ತನ್ನ ಶಿಕ್ಷಕರ ಅನುಭವವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ.

ಆದರೆ ಆ ಶಾಲೆಯ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವವರು ಯಾರು? ಶಿಕ್ಷಕರ ನೇಮಕಾತಿ ಮತ್ತು ವರ್ಗಾವಣೆಯ ಅಧಿಕಾರ ಯಾರದ್ದು? ಪಠ್ಯಕ್ರಮ, ಬೋಧನಾ ವಿಧಾನ ಮತ್ತು ಶಾಲೆಯ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಪಾತ್ರ ಎಷ್ಟಿರುತ್ತದೆ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಉತ್ತರ ಇರಬೇಕು.

ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ನೆರವು ಪಡೆಯುವುದೇ ಬೇರೆ. ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲಿನ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವುದೇ ಬೇರೆ.

ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಮೂಲ ಸ್ವರೂಪ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆಯ ನಿಯಂತ್ರಣ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ದುರ್ಬಲವಾಗಬಾರದು.

ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಭಾಗ್ಯವೇ?

ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರು ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಗಳೇ ತಮಗೆ ಅನುಕೂಲವಾದ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಆರ್ಥಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ದತ್ತು ಪಡೆಯಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಒಂದು ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆ ಮೂರು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ದತ್ತು ಪಡೆಯಬಹುದು ಎಂದೂ ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಇಲ್ಲಿಯೇ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಸಮಸ್ಯೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.

ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ತಮ್ಮ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ, ನಗರಗಳಿಗೆ ಸಮೀಪವಿರುವ, ಉತ್ತಮ ರಸ್ತೆ ಸಂಪರ್ಕವಿರುವ ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿರುವ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ಸಿಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ. ಆದರೆ ಗುಡ್ಡಗಾಡು, ಬುಡಕಟ್ಟು, ಗಡಿ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಹಿಂದುಳಿದ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಶಾಲೆಗಳ ಸ್ಥಿತಿ ಏನಾಗುತ್ತದೆ?

ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಶಾಲೆಗಳಿಗಿಂತ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವ ಶಾಲೆಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು ನೆರವು ಪಡೆದರೆ, ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿರುವ ಅಸಮಾನತೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಬಹುದು.

ಶಿಕ್ಷಣದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ದಾನಿಗಳ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ನಡೆಯಬಾರದು. ಯಾವ ಶಾಲೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಅಗತ್ಯವಿದೆಯೋ ಆ ಶಾಲೆಗೆ ಮೊದಲು ನೆರವು ದೊರೆಯಬೇಕು.

ಹೀಗಾಗಿ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಸರ್ಕಾರವು ಹಿಂದುಳಿದ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಅವುಗಳಿಗೂ ನೆರವು ತಲುಪುವಂತೆ ಸಮಾನತೆಯ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಬೇಕು.

ಸರ್ಕಾರಿ ಶಿಕ್ಷಣದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ಸರ್ಕಾರ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಬಹುದೇ?

ಇದು ಈ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಕಟ್ಟಡ, ಶೌಚಾಲಯ, ಕುಡಿಯುವ ನೀರು, ಪ್ರಯೋಗಾಲಯ, ಗ್ರಂಥಾಲಯ ಮತ್ತು ಅಗತ್ಯ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದು ಸರ್ಕಾರದ ಮೂಲಭೂತ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಇದು ಯಾವುದೇ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಯ ದಾನ ಅಥವಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸೇವೆಯ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿರಬಾರದು.

ಇಂದು ಒಂದು ಕಂಪನಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹತ್ತು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡಬಹುದು. ಇನ್ನೊಂದು ಕಂಪನಿ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಒದಗಿಸಬಹುದು. ಮತ್ತೊಂದು ಸಂಸ್ಥೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ನೀಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಐದು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಆ ಕಂಪನಿಗಳು ತಮ್ಮ ಆದ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಬದಲಿಸಿದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ?

ಕಟ್ಟಡಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆ, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‌ಗಳ ದುರಸ್ತಿ, ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದ ಉಪಕರಣಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆ, ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಶಿಕ್ಷಕರ ಸಂಬಳ ಮತ್ತು ಇತರ ನಿರಂತರ ವೆಚ್ಚಗಳನ್ನು ಯಾರು ಭರಿಸುತ್ತಾರೆ?

ಇದಕ್ಕೆ ಸರ್ಕಾರದ ಬಳಿ ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಉತ್ತರ ಇರಬೇಕು. ಖಾಸಗಿ ನೆರವು ಬಂದಾಗ ಸರ್ಕಾರದ ಹಣಕಾಸಿನ ಹೊರೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಶಿಕ್ಷಣದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ನೆರವು ನೀಡುವ ಕಂಪನಿಗಳು ನಾಳೆ ಹಿಂದೆ ಸರಿದರೂ ಆ ಶಾಲೆ ಎಂದಿನಂತೆ ನಡೆಯುವಂತೆ ಸರ್ಕಾರದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿರಬೇಕು.

ಒಂದೇ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ವರ್ಗದ ಶಾಲೆಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಬಹುದೇ?

ಈ ಯೋಜನೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗಬಹುದಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು.

ಮೊದಲ ಹಂತದಲ್ಲಿ 1,000 ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ನೆರವು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಅವುಗಳಿಗೆ ಆಧುನಿಕ ಕಟ್ಟಡ, ಪ್ರಯೋಗಾಲಯ, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್, ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಶಿಕ್ಷಕರು ಮತ್ತು ಇತರ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಸಿಗಬಹುದು.

ಆದರೆ ರಾಜ್ಯದ ಉಳಿದ ಸಾವಿರಾರು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಏನು?

ಒಂದೇ ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ರೀತಿಯ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವ ಅಪಾಯವಿದೆ. ಒಂದು ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ನೆರವು ಪಡೆದ ಶಾಲೆಗಳು. ಇನ್ನೊಂದು ಅಂತಹ ನೆರವು ಪಡೆಯದ ಶಾಲೆಗಳು. ಒಂದು ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿರುವ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆ ಇದ್ದರೆ, ಪಕ್ಕದ ಗ್ರಾಮದ ಶಾಲೆಯ ಮಕ್ಕಳು ಅದೇ ಅವಕಾಶದಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗಬಹುದು.

ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಶಿಕ್ಷಣದ ಉದ್ದೇಶ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಗುವಿಗೂ ಸಮಾನ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದು. ಕೆಲವು ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಮಾದರಿಯಾಗಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿ ಉಳಿದ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವುದಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಸಿಎಸ್‌ಆರ್ ನೆರವು ಪಡೆದ ಶಾಲೆಗಳ ಜೊತೆಗೆ ನೆರವು ಪಡೆಯದ ಶಾಲೆಗಳಿಗೂ ಕನಿಷ್ಠ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಒದಗಿಸುವುದು ಸರ್ಕಾರದ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಬೇಕು.

ಶಿಕ್ಷಕರ ಗುಣಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ವೇತನವೇ ಮಾನದಂಡವಲ್ಲ

ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ 70 ಸಾವಿರದಿಂದ 1.5 ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿವರೆಗೆ ವೇತನ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟ ಸುಧಾರಿಸಬೇಕಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಶಿಕ್ಷಕರ ವೇತನ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಒಂದೇ ಮಾನದಂಡದಲ್ಲಿ ಅಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಉತ್ತಮ ವೇತನ ನೀಡಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಣ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳ ಶಿಕ್ಷಕರು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗಿಂತ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಮರ್ಥರು ಎಂದೂ ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಶಿಕ್ಷಕರ ಲಭ್ಯತೆ, ವಿಷಯವಾರು ನೇಮಕಾತಿ, ನಿರಂತರ ತರಬೇತಿ, ಬೋಧನಾ ವಿಧಾನ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಮತ್ತು ಶಾಲೆಯ ಕಲಿಕಾ ವಾತಾವರಣ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಅಂಶಗಳು ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ.

ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳು ತಮ್ಮ ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಪರಿಣತಿಯನ್ನು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಳ್ಳೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆ. ಆದರೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಶಿಕ್ಷಕರ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ನೇಮಕಾತಿಯಿಂದ ತುಂಬುವುದು ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರವು ಖಾಯಂ ಶಿಕ್ಷಕರ ನೇಮಕಾತಿ, ಗುಣಮಟ್ಟದ ತರಬೇತಿ ಮತ್ತು ಬೋಧನೆಗೆ ಪೂರಕವಾದ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಬೇಕು.

ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಹೆಸರು: ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯೇ ಅಥವಾ ಬ್ರ್ಯಾಂಡ್ ಪ್ರಚಾರವೇ?

ಈ ಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವ ಮತ್ತೊಂದು ಅಂಶವೆಂದರೆ ಶಾಲೆಗಳ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ನೆರವು ನೀಡುವ ಕಂಪನಿಗಳ ಹೆಸರನ್ನೂ ಸೇರಿಸಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಿರುವುದು.

ಹೆಗ್ಗನೂರು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗೆ ‘ಹೆಗ್ಗನೂರು ಸರ್ಕಾರಿ ಟೊಯೊಟಾ ಶಾಲೆ’ ಎಂದು ಹೆಸರಿಡಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಟೊಯೊಟಾ ಕಂಪನಿ ರಾಮನಗರ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ 23 ಶಾಲೆಗಳ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ನೆರವಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಪ್ರತಿ ಶಾಲೆಗೆ 10ರಿಂದ 15 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನೂ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ.

ಒಂದು ಕಂಪನಿ ತನ್ನ ಹಣವನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ವಿನಿಯೋಗಿಸಿದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಗೌರವ ನೀಡಬೇಕು. ಆದರೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ಕಂಪನಿಯ ಹೆಸರನ್ನು ಸೇರಿಸುವುದು ಕೇವಲ ಗೌರವದ ವಿಚಾರವಲ್ಲ. ಅದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಗುರುತಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಹೌದು.

ಇಂದು ಒಂದು ಕಂಪನಿಯ ಹೆಸರು ಸೇರಬಹುದು. ನಾಳೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕಂಪನಿಯ ಹೆಸರು ಬರಬಹುದು. ಮುಂದೆ ಶಾಲೆಗಳ ಹೆಸರೇ ಪ್ರಾಯೋಜಕತ್ವದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಬದಲಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೂ ಇದೆ.

ಕಂಪನಿಯು ನೆರವು ನೀಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ ಹೆಸರಿನ ಗತಿಯೇನು? ಹೆಸರನ್ನು ಸೇರಿಸಲು ಎಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಅವಕಾಶವಿರುತ್ತದೆ? ಶಾಲೆಯ ಮೂಲ ಹೆಸರು ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮದ ಗುರುತನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಾಪಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ? ಇದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ನಿಯಮಗಳಿರಬೇಕು.

ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಸ್ತಿ. ಅದರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ನೆರವು ನೀಡಿದ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಮನ್ನಣೆ ನೀಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಗುರುತು ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಬ್ರ್ಯಾಂಡಿಂಗ್‌ಗೆ ಒಳಗಾಗಬಾರದು.

ಇರುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೇ ಹೊಟ್ಟೆಗಿಲ್ಲ, ಮತ್ತೊಂದು ಕೊಡು ಸದಾಶಿವ ಅಂದಂಗೆ

ತಮ್ಮದೇ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದೇ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಸುಲಭದ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಂದ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಶುಲ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಶಿಕ್ಷಕರ ಸಂಬಳ, ಕಟ್ಟಡದ ಬಾಡಿಗೆ, ನಿರ್ವಹಣೆ, ಸಾರಿಗೆ, ವಿದ್ಯುತ್ ಮತ್ತು ಇತರ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ವೆಚ್ಚಗಳನ್ನು ಭರಿಸಬೇಕಿದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಸಣ್ಣ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮ ಪ್ರಮಾಣದ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿವೆ.

ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊರಲು ಅವುಗಳಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವೇ? ಹಾಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊರಲು ಅವುಗಳಿಗೆ ಯಾವ ಪ್ರೇರಣೆ ಅಥವಾ ಆರ್ಥಿಕ ಅನುಕೂಲವಿದೆ? ಸರ್ಕಾರ ಈ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸುವಾಗ ಖಾಸಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ವಾಸ್ತವಿಕ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೂ ಪರಿಗಣಿಸಿದೆಯೇ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಎದುರಾಗುತ್ತವೆ.

ಕೇವಲ ದೊಡ್ಡ ವಿದ್ಯಾಸಂಸ್ಥೆಗಳುಳ್ಳ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಶಾಲೆಗಳು ಈ ಸಹಭಾಗಿತ್ವಕ್ಕೆ ಸಮ್ಮತಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಅವುಗಳಿಗೆ ಸಿಗುವ ಲಾಭವಾದರೂ ಏನು? ಎಂದು ನೋಡುವುದಾದರೆ ಬ್ರಾಂಡ್ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ, ಸರಕಾರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪರ್ಕಗಳು ಮತ್ತು ದೀರ್ಘಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳುಳ್ಳ ಜಾಗಗಳು ಬಳಕೆಗೆ ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಕೆಳ-ಮಧ್ಯಮವರ್ಗದ ಮಕ್ಕಳಿರುವ ಸಣ್ಣ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳು ಅತ್ತ ಸರಕಾರಿ ಮತ್ತು ಹೈಟೆಕ್ ಶಾಲೆಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಉಸಿರಾಡಲಾಗದೆ ನಾಶವಾಗುವ ಸಂಭವವಿದೆ. ಖಾಸಗಿಯವರ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ಸರಿಯಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳು ನಾಮಕಾವಸ್ಥೆಯಾಗುವ ಆತಂಕವೂ ಇದೆ.

ಈ ಯೋಜನೆಯ ನಿಜವಾದ ಫಲಾನುಭವಿಗಳು ಯಾರು?

ಇದನ್ನು ಮೂರು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಬಹುದು.

₹8,800 ಕೋಟಿ ಸಿಎಸ್‌ಆರ್ ನಿಧಿ: ಎಷ್ಟು ಹಣ ನಿಜವಾಗಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಸಿಗಲಿದೆ?

ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ವಾರ್ಷಿಕ 8,800 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಸಿಎಸ್‌ಆರ್ ನಿಧಿ ಲಭ್ಯವಿದೆ ಎಂದು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಕಂಪನಿಗಳ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿ, ಈ ನಿಧಿಯನ್ನು ಗ್ರಾಮೀಣ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಆದ್ಯತೆಯ ಮೇರೆಗೆ ಬಳಸುವಂತೆ ಮನವಿ ಮಾಡಿರುವುದಾಗಿಯೂ ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಕಂಪನಿಗಳ ಕಾಯ್ದೆ 2013ರ ಸೆಕ್ಷನ್ 135ರ ಪ್ರಕಾರ, ನಿಗದಿತ ಆರ್ಥಿಕ ಅರ್ಹತೆ ಹೊಂದಿರುವ ಕಂಪನಿಗಳು ಹಿಂದಿನ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಸರಾಸರಿ ನಿವ್ವಳ ಲಾಭದ ಶೇ.2ರಷ್ಟನ್ನು ಸಿಎಸ್‌ಆರ್ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ವಿನಿಯೋಗಿಸಬೇಕು. ಶಿಕ್ಷಣವೂ ಈ ನಿಧಿಯನ್ನು ಬಳಸಬಹುದಾದ ಕ್ಷೇತ್ರವಾಗಿದೆ.

ಆದರೆ 8,800 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಎಂಬ ಅಂಕಿ ಅಂಶದ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ವಿವರಗಳು ಬೇಕಾಗಿವೆ.

ಇದು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ನೋಂದಾಯಿತ ಕಂಪನಿಗಳ ಒಟ್ಟು ಸಿಎಸ್‌ಆರ್ ಮೊತ್ತವೇ? ಅಥವಾ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿರುವ ಮೊತ್ತವೇ? ಅದರಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಯಾವ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಹಣ ವಿನಿಯೋಗವಾಗುತ್ತಿದೆ? ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಹಣ ಲಭ್ಯವಾಗಲಿದೆ?

ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಅಧಿಕೃತ ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳೊಂದಿಗೆ ಉತ್ತರ ದೊರೆಯಬೇಕು.

ಸಿಎಸ್‌ಆರ್ ನಿಧಿ ಕಂಪನಿಗಳ ಲಾಭ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಗಳ ನಿರ್ಧಾರಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ. ಕಂಪನಿಗಳೇ ತಮ್ಮ ಸಿಎಸ್‌ಆರ್ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಕಾನೂನಿನ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ. ಸರ್ಕಾರವು ಅವುಗಳಿಗೆ ಮನವಿ ಮಾಡಬಹುದು, ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಬಹುದು ಮತ್ತು ಸಹಭಾಗಿತ್ವಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಕಂಪನಿಗಳ ಹಣವನ್ನು ಸರ್ಕಾರದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬಜೆಟ್‌ನಂತೆ ಪರಿಗಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಹೀಗಾಗಿ ಸಿಎಸ್‌ಆರ್ ನಿಧಿಯ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿರುವ ಶಿಕ್ಷಣ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮಾದರಿ ದೀರ್ಘಕಾಲೀನವಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು.

ವಿಶ್ವಬ್ಯಾಂಕ್ ಸಾಲದ ಜೊತೆಗೆ ಖಾಸಗಿ ನೆರವು: ಸರ್ಕಾರದ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀತಿ ಯಾವುದು?

ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಗಮನಾರ್ಹ ಅಂಶವಿದೆ. ಕೆಪಿಎಸ್ ಶಾಲೆಗಳ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ವಿಶ್ವಬ್ಯಾಂಕ್‌ನಿಂದ 2,000 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಸಾಲ ಪಡೆದು ಕೆಲಸ ಆರಂಭಿಸಿರುವುದಾಗಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

ಒಂದೆಡೆ ವಿಶ್ವಬ್ಯಾಂಕ್ ಸಾಲ, ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಕಂಪನಿಗಳ ಸಿಎಸ್‌ಆರ್ ನಿಧಿ, ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಗಳ ಸಹಭಾಗಿತ್ವ. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ.

ಇದು ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಕ್ರೋಡೀಕರಣದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯ ಪ್ರಯತ್ನವೇ ಆಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಸರ್ಕಾರದ ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಶಿಕ್ಷಣ ಹಣಕಾಸು ನೀತಿ ಏನು ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಬೇಕು. ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಅನುದಾನವನ್ನು ಸರ್ಕಾರವೇ ಖಚಿತಪಡಿಸುತ್ತದೆಯೇ? ಅಥವಾ ಸಿಎಸ್‌ಆರ್ ನಿಧಿ ದೊರೆಯುವ ಪ್ರಮಾಣಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಶಾಲೆಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆಯೇ?

ಸರ್ಕಾರದ ಬಜೆಟ್‌ನಿಂದಲೇ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗೂ ಅಗತ್ಯ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಮತ್ತು ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಒದಗಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರಬೇಕು. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಶಿಕ್ಷಣದ ಅಡಿಪಾಯ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಣದಿಂದಲೇ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಬೇಕು. ಖಾಸಗಿ ಹಣ ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಬಲ ಮಾತ್ರ ನೀಡಬೇಕು.

ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲೇ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಿಕ್ಕರೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಒತ್ತಡ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆಯೇ?

ಗ್ರಾಮೀಣ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣ ದೊರೆತರೆ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ನಗರ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಬರುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮೇಲಿನ ಒತ್ತಡವೂ ತಗ್ಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯವರ ವಾದ.

ಇದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸತ್ಯವಿದೆ. ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಅನೇಕ ಕುಟುಂಬಗಳು ನಗರ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಣ ದೊರೆತರೆ ಕೆಲವು ಕುಟುಂಬಗಳು ತಮ್ಮ ಊರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಬಹುದು.

ಆದರೆ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ನಗರಗಳಿಗೆ ವಲಸೆ ಬರಲು ಶಿಕ್ಷಣವೊಂದೇ ಕಾರಣವಲ್ಲ. ಉದ್ಯೋಗ, ಉತ್ತಮ ಆದಾಯ, ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆ, ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ, ಸಾರಿಗೆ ಮತ್ತು ಜೀವನಮಟ್ಟದ ಸುಧಾರಣೆಯೂ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣಗಳಾಗಿವೆ.

ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಶಾಲೆ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಕುಟುಂಬಗಳು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮಗುವಿಗೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಿಕ್ಕರೂ ಮುಂದೆ ಪದವಿ ಶಿಕ್ಷಣ, ವೃತ್ತಿಪರ ಶಿಕ್ಷಣ ಅಥವಾ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕಾಗಿ ನಗರಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕಾಗಬಹುದು.

ಹೀಗಾಗಿ ಗ್ರಾಮೀಣ ಶಿಕ್ಷಣದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಗ್ರಾಮೀಣ ಉದ್ಯೋಗ, ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸಬೇಕು. ಆಗ ಮಾತ್ರ ನಗರಗಳ ಮೇಲಿನ ಒತ್ತಡ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ ಬರುತ್ತದೆ.

ಯೋಜನೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲು ಸರ್ಕಾರ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?

ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಸಹಭಾಗಿತ್ವವನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸರ್ಕಾರ ಕೆಲವು ಮೂಲಭೂತ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಬೇಕು. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಶಾಲೆಗಳ ಆಡಳಿತ, ಪಠ್ಯಕ್ರಮ, ಶಿಕ್ಷಕರ ನೇಮಕಾತಿ ಮತ್ತು ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ನೀತಿಯ ಮೇಲಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಧಿಕಾರ ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇರಬೇಕು.

ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಶಾಲೆಗಳ ಆಯ್ಕೆ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಅನುಕೂಲದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನಡೆಯಬಾರದು. ಅತ್ಯಂತ ಹಿಂದುಳಿದ ಪ್ರದೇಶಗಳು, ಕಡಿಮೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿರುವ ಶಾಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳ ಕೊರತೆ ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು.

ಮೂರನೆಯದಾಗಿ, ಕಂಪನಿಗಳು ನೀಡುವ ಹಣ, ಅದರ ಬಳಕೆ, ಒಪ್ಪಂದದ ಅವಧಿ ಮತ್ತು ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕು.

ನಾಲ್ಕನೆಯದಾಗಿ, ಶಾಲಾ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸಮಿತಿಗಳು, ಶಿಕ್ಷಕರು, ಪೋಷಕರು ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯಿತಿಗಳ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು. ಶಾಲೆಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ನಿರ್ಧಾರಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಮುದಾಯದ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಇರಬೇಕು.

ಐದನೆಯದಾಗಿ, ಶಾಲೆಗಳ ಪ್ರಗತಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‌ಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಅಥವಾ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿದ ಹಣದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಅಳೆಯಬಾರದು. ಮಕ್ಕಳ ಕಲಿಕಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ಹಾಜರಾತಿ, ಶಾಲೆ ಬಿಡುವವರ ಪ್ರಮಾಣ, ಶಿಕ್ಷಕರ ಲಭ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ನಡೆಯಬೇಕು.

ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಸಿಎಸ್‌ಆರ್ ನೆರವು ನಿಂತರೂ ಶಾಲೆಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ನಿರ್ವಹಣೆ ಮುಂದುವರಿಯುವಂತೆ ಸರ್ಕಾರ ಶಾಶ್ವತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ರೂಪಿಸಬೇಕು.

ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ದಾನವಲ್ಲ, ಅದು ಮಕ್ಕಳ ಹಕ್ಕು

ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಹಣ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಪರಿಣತಿಯನ್ನು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಳ್ಳೆಯ ಪ್ರಯತ್ನ. ಆದರೆ ಅದರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ತನ್ನ ಮೂಲಭೂತ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು.

ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳು ಉತ್ತಮ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರೂ, ಆ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆಯಲು ಪೋಷಕರು ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಶುಲ್ಕ ಪಾವತಿಸಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಏಕೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಇದೆ. ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳ ಶಿಕ್ಷಣದ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಸುಧಾರಿಸುವುದು ಸರ್ಕಾರದ ನಿರಂತರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಏಕೆ ಸಾಧಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ?

ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳು ಮೂರು ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ದತ್ತು ಪಡೆಯುವ ಬದಲು, ಸರ್ಕಾರವೇ ರಾಜ್ಯದ ಎಲ್ಲ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಿಗೂ ಕನಿಷ್ಠ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಖಾತರಿಪಡಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ರೂಪಿಸಬಾರದೇ? ಇದು ಸರ್ಕಾರ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಒಂದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣವು ದಾನವಲ್ಲ. ಅದು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಗುವಿನ ಹಕ್ಕು. ಕಂಪನಿಗಳು ಶಾಲೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಬಹುದು, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕೊಡಬಹುದು, ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಒದಗಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಬಡ ಮಗುವಿಗೆ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಶಿಕ್ಷಣ ದೊರೆಯಬೇಕೇ ಬೇಡವೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಪನಿಯ ಆರ್ಥಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಅಥವಾ ಆಸಕ್ತಿ ನಿರ್ಧರಿಸಬಾರದು.

ಅದು ಸರ್ಕಾರದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ.

ಮುಂದಿನ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಯೋಜನೆ ಯಾವ ಫಲಿತಾಂಶ ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಾದು ನೋಡಬೇಕಿದೆ. 1,000 ಶಾಲೆಗಳು ಉತ್ತಮ ಕಟ್ಟಡ ಮತ್ತು ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಪಡೆದರೆ ಅದೊಂದು ಸಾಧನೆ. ಆದರೆ ಆ ಶಾಲೆಗಳ ಮಕ್ಕಳ ಕಲಿಕಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಸುಧಾರಿಸಿದೆಯೇ? ಖಾಸಗಿ ನೆರವು ಪಡೆಯದ ಶಾಲೆಗಳ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ಸುಧಾರಿಸಿದೆಯೇ? ಒಟ್ಟಾರೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಗುಣಮಟ್ಟ ಹೆಚ್ಚಿದೆಯೇ? ಎಂಬುದೇ ನಿಜವಾದ ಪರೀಕ್ಷೆ.

ಐದು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಸಿಎಸ್‌ಆರ್ ನೆರವು ಪಡೆದ 1,000 ಶಾಲೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಗಿವೆಯೇ ಅಥವಾ ಕರ್ನಾಟಕದ ಒಟ್ಟಾರೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಸುಧಾರಿಸಿದೆಯೇ? ಈ ಎರಡರ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇ ‘ನಮ್ಮ ಶಾಲೆ ನಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿ’ ಯೋಜನೆಯ ನಿಜವಾದ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲಿದೆ.