ಏಷ್ಯನ್ ಗೇಮ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಸಾಧನೆಗೆ ಕಾರಣಗಳೇನು?

ಏಷ್ಯನ್ ಗೇಮ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಈ ಬಾರಿ 85 ಪದಕಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದು ನಾಲ್ಕನೇ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದಿದೆ. 21 ಚಿನ್ನ, 27 ಬೆಳ್ಳಿ ಮತ್ತು 37 ಕಂಚಿನ ಪದಕಗಳನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಭಾರತ, ಏಷ್ಯಾದ ಕ್ರೀಡಾ ರಂಗದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಬಿಲ್ಲುಗಾರಿಕೆ, ಶೂಟಿಂಗ್, ಬಾಕ್ಸಿಂಗ್, ಕುಸ್ತಿ, ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್, ಹಾಕಿ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮತ್ತು ಕಬಡ್ಡಿಯಂತಹ ವಿವಿಧ ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು ಗಮನಾರ್ಹ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಸಾಧನೆಯ ಹಿಂದಿರುವ ಕಾರಣಗಳೇನು? ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪ್ರತಿಭೆಯೇ ಇದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವೇ? ಸರ್ಕಾರದ ನೆರವು, ತರಬೇತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಕ್ರೀಡಾ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪಾತ್ರ ಎಷ್ಟಿದೆ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದಾಗ ಭಾರತದ ಕ್ರೀಡಾ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಹಲವು ಆಯಾಮಗಳು ನಮ್ಮ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತವೆ.

ಪ್ರತಿಭೆಯ ಜೊತೆಗೆ ತರಬೇತಿ ಮತ್ತು ಅವಕಾಶವೂ ಮುಖ್ಯ

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿಗೆ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ನಗರಗಳವರೆಗೆ ಅನೇಕ ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಯುವಕರು ವಿವಿಧ ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಭೆ ಇರುವುದಷ್ಟೇ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪದಕ ಗೆಲ್ಲಲು ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಸೂಕ್ತ ತರಬೇತಿ, ಉತ್ತಮ ಮೈದಾನಗಳು, ಗುಣಮಟ್ಟದ ಕ್ರೀಡಾ ಉಪಕರಣಗಳು, ಪೌಷ್ಟಿಕ ಆಹಾರ, ದೈಹಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಅನುಭವ ದೊರೆಯಬೇಕು. ಈ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ದೊರೆತಾಗ ಮಾತ್ರ ಪ್ರತಿಭೆ ಸಾಧನೆಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಭಾರತದ ಕ್ರೀಡಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಅಂಶಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಗಮನ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಸರ್ಕಾರದ ನೆರವು ಮತ್ತು ಕ್ರೀಡಾ ಯೋಜನೆಗಳ ಪಾತ್ರ

ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳ ತರಬೇತಿ ಮತ್ತು ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಿಗೆ ಭಾಗವಹಿಸುವ ವೆಚ್ಚ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಹೊರೆಯಾಗಬಹುದು. ತರಬೇತಿ ಶಿಬಿರಗಳು, ಪ್ರಯಾಣ, ಕ್ರೀಡಾ ಉಪಕರಣಗಳು, ಆಹಾರ, ವೈದ್ಯಕೀಯ ನೆರವು ಮತ್ತು ಗಾಯಗಳಿಂದ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಣ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರದ ನೆರವು ನಿರ್ಣಾಯಕವಾಗುತ್ತದೆ. ಖೇಲೋ ಇಂಡಿಯಾ ಯೋಜನೆಯ ಮೂಲಕ ತಳಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಾ ಪ್ರತಿಭೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಬೆಳೆಸುವುದು, ಹಾಗೆಯೇ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್ ಪದಕ ಗುರಿ ಯೋಜನೆಯ ಮೂಲಕ ಆಯ್ದ ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿಗೆ ವಿಶೇಷ ನೆರವು ನೀಡುವುದು ಈ ಪ್ರಯತ್ನದ ಭಾಗವಾಗಿದೆ. ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ತರಬೇತಿ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದು ಈ ಯೋಜನೆಗಳ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶ.

ಆದರೆ ಸರ್ಕಾರ ಹಣ ಖರ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಕ್ರೀಡಾ ಸಾಧನೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆ ಹಣ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅರ್ಹ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಿದೆಯೇ, ತರಬೇತಿಯ ಗುಣಮಟ್ಟ ಸುಧಾರಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ, ಪ್ರತಿಭೆ ಗುರುತಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ನ್ಯಾಯಯುತವಾಗಿದೆಯೇ ಮತ್ತು ನೆರವು ಪಡೆದ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಬದಲಾವಣೆಯಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು. ಉತ್ತಮ ಕ್ರೀಡಾ ನೀತಿಯ ಯಶಸ್ಸು ಅನುದಾನದ ಮೊತ್ತದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅದರ ಪರಿಣಾಮದಲ್ಲಿ ಕಾಣಬೇಕು.

ಎಲ್ಲರ ಗಮನ ಸೆಳೆಯದ ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲೂ ಭಾರತದ ಸಾಧನೆ

ಈ ಬಾರಿಯ ಏಷ್ಯನ್ ಗೇಮ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್ 24 ಪದಕಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಶೂಟಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ 15 ಮತ್ತು ಬಿಲ್ಲುಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಒಂಬತ್ತು ಪದಕಗಳು ಬಂದಿವೆ. ಬಾಕ್ಸಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಕುಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ತಲಾ ಆರು ಪದಕಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲಾಗಿದೆ. ಈ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳು ಕೆಲವು ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ.

ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬಿಲ್ಲುಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಐದು ಚಿನ್ನದ ಪದಕಗಳು ಬಂದಿರುವುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ಶೂಟಿಂಗ್ ಮತ್ತು ಬಾಕ್ಸಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿಯೂ ತಲಾ ಮೂರು ಚಿನ್ನದ ಪದಕಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲಾಗಿದೆ. ಈ ಸಾಧನೆಗಳು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣತಿ ಹೊಂದಿದ ತರಬೇತುದಾರರು, ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಅಭ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳ ಅನುಭವದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೂ ಒಂದು ಕ್ರೀಡಾಕೂಟದ ಫಲಿತಾಂಶದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಂಪೂರ್ಣ ತರಬೇತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಅಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈ ಸಾಧನೆ ಮುಂದಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬುದೇ ಮುಖ್ಯ.

ತಂಡದ ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಘಟಿತ ಪ್ರಯತ್ನ

ಕ್ರಿಕೆಟ್, ಹಾಕಿ ಮತ್ತು ಕಬಡ್ಡಿಯಲ್ಲಿ ಪುರುಷರ ಹಾಗೂ ಮಹಿಳೆಯರ ತಂಡಗಳು ಚಿನ್ನದ ಪದಕ ಗೆದ್ದಿರುವುದು ಭಾರತದ ಈ ಬಾರಿಯ ಸಾಧನೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶ. ಈ ಮೂರು ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಎರಡೂ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನ ಗೆದ್ದಿರುವುದು ತಂಡದ ಸಂಯೋಜನೆ, ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಅಭ್ಯಾಸದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಮಹಿಳಾ ಹಾಕಿ ತಂಡದ ಚಿನ್ನದ ಪದಕವೂ ವಿಶೇಷ ಗಮನಕ್ಕೆ ಅರ್ಹವಾಗಿದೆ.

ತಂಡದ ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಆಟಗಾರನ ಪ್ರತಿಭೆ ಮಾತ್ರ ಗೆಲುವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಆಟಗಾರನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಪರಸ್ಪರ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ, ತರಬೇತುದಾರರ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಒತ್ತಡದ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೂ ಮುಖ್ಯ. ಈ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಸಾಧಿಸಿರುವ ಪ್ರಗತಿ ಶ್ಲಾಘನೀಯ. ಇದೇ ವೇಳೆ ತಂಡದ ಕ್ರೀಡೆಗಳ ಯಶಸ್ಸು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುವುದು ಮುಂದಿನ ಸವಾಲಾಗಿದೆ.

ಕ್ರೀಡಾ ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಸಿದ್ಧತೆ

ಇಂದಿನ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ದೈಹಿಕ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಗೆಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕ್ರೀಡಾಪಟುವಿನ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿ, ನಿದ್ರೆ, ಸ್ನಾಯುಗಳ ಚೇತರಿಕೆ, ಗಾಯಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆ, ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿರತೆ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒತ್ತಡವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೂ ಫಲಿತಾಂಶದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತವೆ. ಕ್ರೀಡಾ ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವೈದ್ಯಕೀಯ ನೆರವು ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಮಹತ್ವ ಪಡೆದಿವೆ.

ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪು, ಕೆಲವೇ ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಅಥವಾ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರತೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಪದಕದ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು. ಹೀಗಾಗಿ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿಗೆ ದೈಹಿಕ ತರಬೇತಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಮಾನಸಿಕ ತರಬೇತಿಯೂ ಅಗತ್ಯ. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ನಗರಗಳಲ್ಲಿರುವ ಕೆಲವೇ ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗದೆ, ದೇಶದ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿರುವ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿಗೂ ತಲುಪಬೇಕು.

ಯುವ ಪ್ರತಿಭೆಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವ ಅಗತ್ಯ

ಯಾವುದೇ ದೇಶದ ಕ್ರೀಡಾ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು ಈಗಿರುವ ಪದಕ ವಿಜೇತರು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳನ್ನು ಎಷ್ಟು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದೂ ಹೌದು. ಶಾಲೆ ಮತ್ತು ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಕ್ರೀಡೆಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ದೊರೆಯಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಓದಿನ ಜೊತೆಗೆ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವಕಾಶವಿರಬೇಕು. ಕ್ರೀಡೆಯನ್ನು ವೃತ್ತಿಯಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಭವಿಷ್ಯ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಆತಂಕವನ್ನು ಕುಟುಂಬಗಳಿಂದ ದೂರ ಮಾಡಬೇಕಿದೆ.

ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಭೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಸ್ಥಳೀಯ ಮಟ್ಟದ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳು, ಉತ್ತಮ ತರಬೇತುದಾರರು ಮತ್ತು ಅಗತ್ಯ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಬೇಕು. ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಹಿಂದುಳಿದ ಕುಟುಂಬಗಳ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಲು ಸಮಾನ ಅವಕಾಶ ದೊರೆಯಬೇಕು. ಪ್ರತಿಭೆ ಇರುವ ಮಗು ಬಡ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಕ್ರೀಡಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನಿಜವಾದ ಯಶಸ್ಸು ಇದೇ ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದರಲ್ಲಿದೆ.

ಪದಕಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರುವುದನ್ನೂ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು

ಭಾರತದ 85 ಪದಕಗಳ ಸಾಧನೆ ಗಮನಾರ್ಹವಾದರೂ, ಹಿಂದಿನ ಏಷ್ಯನ್ ಗೇಮ್ಸ್‌ನ ದಾಖಲೆಯ ಪದಕ ಸಂಖ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದಾಗ ಈ ಬಾರಿ ಒಟ್ಟು ಪದಕಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಇಳಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಕೊರತೆಗಳನ್ನೂ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು. ಕೆಲವು ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಫಲಿತಾಂಶ ಬಂದಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಸಾಧನೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಚಿನ್ನದ ಪದಕದ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಬೆಳ್ಳಿ ಅಥವಾ ಕಂಚಿನ ಪದಕವಾಗಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನೂ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಬೇಕು.

ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ರೀಡಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಕೇವಲ ಪದಕಗಳ ಲೆಕ್ಕವನ್ನಷ್ಟೇ ನೋಡದೆ, ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಆಗಿರುವ ಸುಧಾರಣೆ, ಗಾಯಗಳಿಂದ ಉಂಟಾದ ಹಿನ್ನಡೆ, ತರಬೇತಿಯ ಗುಣಮಟ್ಟ, ಆಯ್ಕೆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಮತ್ತು ಅನುದಾನದ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು. ಸೋಲು ಕಂಡ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳನ್ನು ದೂಷಿಸುವ ಬದಲು, ಅವರು ಉತ್ತಮ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡಲು ಅಗತ್ಯವಿದ್ದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಲಭ್ಯವಿತ್ತೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳಬೇಕು. ಅದೇ ರೀತಿ ಗೆದ್ದ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸಾಧನೆ ಎಂದು ಹೇಳುವಾಗ, ಅವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪರಿಶ್ರಮ ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗವನ್ನೂ ಮರೆಯಬಾರದು.

ಕ್ರೀಡೆ – ಕೆಲವರ ಸಾಧನೆಯಾಗದೆ ಜನರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಾಗಲಿ

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ಗೆ ದೊರೆಯುವ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಮತ್ತು ವಾಣಿಜ್ಯ ಬೆಂಬಲ ಇತರ ಕ್ರೀಡೆಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಹಲವು ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುವ ಆಟಗಾರರಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ಪ್ರಚಾರ, ಪ್ರಾಯೋಜಕತ್ವ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಭದ್ರತೆ ದೊರೆಯುವುದು ಇನ್ನೂ ಸವಾಲಾಗಿದೆ. ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು ಪದಕ ಗೆದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವರನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಬದಲು, ಅವರ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ತರಬೇತಿ ಮತ್ತು ಪರಿಶ್ರಮಕ್ಕೂ ಸಮಾಜ ಗೌರವ ನೀಡಬೇಕು.

ಕ್ರೀಡಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಮಾಧ್ಯಮಗಳು, ಉದ್ಯಮಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಆಡಳಿತಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದಾಗ ಕ್ರೀಡೆಗೆ ವಿಶಾಲವಾದ ನೆಲೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಟವಾಡಲು ಮೈದಾನಗಳು, ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ದೈಹಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ, ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತ ಕ್ರೀಡಾ ವಾತಾವರಣ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಭಾವಂತರಿಗೆ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಬೆಂಬಲ ಒದಗಿಸುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಕ್ರೀಡೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಪದಕ ಗೆಲ್ಲುವ ಸಾಧನವಾಗಿ ನೋಡದೆ, ಆರೋಗ್ಯಕರ ಸಮಾಜವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವ ಭಾಗವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು.

ನಿಜವಾದ ಯಶಸ್ಸು?

ಏಷ್ಯನ್ ಗೇಮ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಸಾಧನೆಯ ಹಿಂದೆ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳ ಪ್ರತಿಭೆ, ನಿರಂತರ ಪರಿಶ್ರಮ, ತರಬೇತಿ, ಸರ್ಕಾರದ ನೆರವು, ತಂಡದ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಅನುಭವದಂತಹ ಹಲವು ಅಂಶಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಈ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಸ್ತರಿಸಲು ತಳಮಟ್ಟದ ಕ್ರೀಡಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವುದು, ಅನುದಾನದ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಕಾಪಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪ್ರತಿಭಾವಂತನಿಗೂ ಸಮಾನ ಅವಕಾಶ ಒದಗಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯ.

ಪದಕಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ದೇಶದ ಕ್ರೀಡಾ ಸಾಧನೆಯ ಒಂದು ಅಳತೆ ಮಾತ್ರ. ಎಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಕಾಶ ದೊರೆಯಿತು, ಎಷ್ಟು ಪ್ರತಿಭೆಗಳು ಆರ್ಥಿಕ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ, ಎಷ್ಟು ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ತರಬೇತಿ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷಿತ ಭವಿಷ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿತು ಎಂಬುದೂ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ. ಇಂದು ಪದಕ ಗೆದ್ದವರನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ನಾಳೆ ಪದಕ ಗೆಲ್ಲಬಹುದಾದ ಸಾವಿರಾರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕಿದೆ.

ಭಾರತದ ಕ್ರೀಡಾ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಮುಂದಿನ ಹಂತವು ಪದಕಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಆಗಿರಬಾರದು. ಕ್ರೀಡೆಯನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಬದುಕಿನ ಭಾಗವಾಗಿಸಿ, ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಜಾತಿ, ಲಿಂಗ, ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿ ಅಥವಾ ಪ್ರದೇಶದ ಅಡ್ಡಿ ಇರದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದಾಗಿರಬೇಕು. ಆಗ ಏಷ್ಯನ್ ಗೇಮ್ಸ್‌ನ ಸಾಧನೆ ಒಂದು ಕ್ರೀಡಾಕೂಟದ ಯಶಸ್ಸಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ, ಭಾರತದ ಕ್ರೀಡಾ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗುತ್ತದೆ.