ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರಿ ಉದ್ಯೋಗ ಪಡೆಯಬೇಕೆಂದು ಕನಸು ಕಾಣುವ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಯುವಜನರಿಗೆ ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ಎಂಬ ನಾಲ್ಕು ಅಕ್ಷರಗಳು ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಕರ್ನಾಟಕ ಲೋಕಸೇವಾ ಆಯೋಗ ನಡೆಸುವ ಪರೀಕ್ಷೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಮತ್ತೊಂದು ಉದ್ಯೋಗ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಪರಿಶ್ರಮ, ಕುಟುಂಬದ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ ಜೀವನ ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಫಲಿತಾಂಶದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ಪರೀಕ್ಷಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ರಮದ ಆರೋಪಗಳು ಕೇಳಿಬಂದಾಗ ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಸರ್ಕಾರದ ನೇಮಕಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲಿನ ಜನರ ನಂಬಿಕೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸುವಾಗ ಮೊದಲು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸರ್ಕಾರಿ ಇಲಾಖೆ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಸಂವಿಧಾನಿಕ ಸಂಸ್ಥೆ.
KPSCಯನ್ನು ಯಾರು ರಚಿಸಿದ್ದಾರೆ?
ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನದ 315ನೇ ವಿಧಿ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ಒಂದು ಲೋಕಸೇವಾ ಆಯೋಗ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೂ ಒಂದು ಲೋಕಸೇವಾ ಆಯೋಗ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ಕರ್ನಾಟಕ ಲೋಕಸೇವಾ ಆಯೋಗವನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರ ತನ್ನ ಅನುಕೂಲಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪರೀಕ್ಷಾ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲ. ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ಯ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮೂಲವೇ ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನ. ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನಮಾನ. ಸರ್ಕಾರದ ಇತರ ಇಲಾಖೆಗಳಂತೆ ಅದರ ಅಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನು ಅಥವಾ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವರ ನೇಮಕಾತಿ ಮತ್ತು ಪದಚ್ಯುತಿ ಕುರಿತು ಸಂವಿಧಾನವೇ ವಿಶೇಷ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ನೀಡಿದೆ.
KPSCಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಮತ್ತು ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಯಾರು ನೇಮಿಸುತ್ತಾರೆ?
ಸಂವಿಧಾನದ 316ನೇ ವಿಧಿಯ ಪ್ರಕಾರ ರಾಜ್ಯ ಲೋಕಸೇವಾ ಆಯೋಗದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಮತ್ತು ಸದಸ್ಯರನ್ನು ರಾಜ್ಯಪಾಲರು ನೇಮಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಂಶವಿದೆ. ಇದನ್ನು “ರಾಜ್ಯಪಾಲರು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ” ಎಂದು ಸರಳವಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಬಾರದು. ರಾಜ್ಯಪಾಲರು ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಳಗೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವವರು. ಆದರೆ ನೇಮಕಾತಿಯ ಅಧಿಕೃತ ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ಅಧಿಕಾರ ರಾಜ್ಯಪಾಲರಲ್ಲಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ನೇಮಕಾತಿಯನ್ನು “ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಸಚಿವರು ನೇರವಾಗಿ ನೇಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ”. ಇದು ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿಯ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ.
ಇನ್ನಷ್ಟು ಓದಿ
KPSCಯ ಮುಖ್ಯ ಕೆಲಸವೇನು?
ಸಂವಿಧಾನದ 320ನೇ ವಿಧಿ ಲೋಕಸೇವಾ ಆಯೋಗಗಳ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ರಾಜ್ಯದ ಸರ್ಕಾರಿ ಸೇವೆಗಳಿಗೆ ನೇಮಕಾತಿಗಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದು ಅದರ ಪ್ರಮುಖ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಅಂದರೆ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರದ ವಿವಿಧ ಹುದ್ದೆಗಳಿಗೆ ಅರ್ಹ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿಗೆ ಪ್ರಮುಖ ಸಂವಿಧಾನಿಕ ಸ್ಥಾನವಿದೆ.
ಇಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಬೇಕು. ಸರ್ಕಾರ ಯಾವ ಹುದ್ದೆಗಳು ಖಾಲಿಯಿವೆ, ಎಷ್ಟು ಹುದ್ದೆಗಳನ್ನು ಭರ್ತಿ ಮಾಡಬೇಕು, ನೇಮಕಾತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ನಿಯಮಗಳು ಏನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದಿದೆ. ಆ ಹುದ್ದೆಗಳಿಗೆ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳ ಆಯ್ಕೆಗಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆಸುವುದು ಮತ್ತು ಆಯ್ಕೆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಹಂತಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಭಾಗ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಸರ್ಕಾರಿ ನೇಮಕಾತಿ ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ಸೇರಿದಂತೆ ನಿಗದಿತ ನೇಮಕಾತಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮೂಲಕ ನೇರ ನೇಮಕಾತಿ ನಡೆಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರ ಒಂದೇ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲ.
ಹಾಗಾದರೆ KPSC ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವತಂತ್ರವೇ?
ಇಲ್ಲ. ಅದರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ, ಸರ್ಕಾರದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಇಲಾಖೆಯಂತೆ ಸಚಿವರ ನೇರ ಆಡಳಿತ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿರುವ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲ. ಅದರ ಸಂವಿಧಾನಿಕ ಸ್ಥಾನಮಾನವೇ ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಮಟ್ಟದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಬಹಳ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಸರ್ಕಾರಿ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುವ ಸಂಸ್ಥೆಯೇ ಸರ್ಕಾರದ ನೇರ ರಾಜಕೀಯ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ನೇಮಕಾತಿಯ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸದಾ ಅನುಮಾನ ಮೂಡಬಹುದು. ಯಾರು ಆಯ್ಕೆಯಾಗಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ರಾಜಕೀಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ನೇರವಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸುವಂತಾಗಬಾರದು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಲೋಕಸೇವಾ ಆಯೋಗಗಳಿಗೆ ಸಂವಿಧಾನಿಕ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಲಾಗಿದೆ.
ಹಾಗಾದರೆ KPSCಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ರಮ ನಡೆದರೆ ಸರ್ಕಾರದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಇಲ್ಲವೇ?
ಇಲ್ಲ. ಇದೇ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆ ಎಂದರೆ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ರಾಜಕೀಯ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ. ಒಂದು ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ಅಧಿಕಾರಿಯು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಅಕ್ರಮ ಎಸಗಿದ್ದರೆ, ಅದರ ಅಪರಾಧ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯದ್ದಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಪರೀಕ್ಷಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಭದ್ರತೆ ಹೇಗಿತ್ತು? ಸರ್ಕಾರಿ ನೇಮಕಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ನಿಯಮಗಳು ಇದ್ದವು? ಅಕ್ರಮದ ಕುರಿತು ಮೊದಲೇ ದೂರುಗಳು ಬಂದಿದ್ದವೇ? ದೂರು ಬಂದಿದ್ದರೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಏನು ಮಾಡಿದರು? ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಮಾಹಿತಿ ತಲುಪಿತ್ತೇ? ತಲುಪಿದ್ದರೆ ಯಾವ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಾಯಿತು? ಅಕ್ರಮ ಬಹಿರಂಗವಾದ ನಂತರ ಸರ್ಕಾರ ತನಿಖೆ ನಡೆಸಲು, ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ರದ್ದುಪಡಿಸಲು, ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳ ಹಿತ ಕಾಪಾಡಲು ಅಥವಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಲು ಏನು ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಂಡಿತು? ಇವುಗಳೆಲ್ಲವೂ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು. ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮಾತ್ರ ಸರಕಾರದ್ದು.
KPSC ಅಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ತಕ್ಷಣ ತೆಗೆದುಹಾಕಬಹುದೇ?
ಇಲ್ಲಿ ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿಯ ಸಂವಿಧಾನಿಕ ಸ್ವರೂಪ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಂವಿಧಾನದ 317ನೇ ವಿಧಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಲೋಕಸೇವಾ ಆಯೋಗದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಅಥವಾ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಅವರ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ವಿಶೇಷ ಸಂವಿಧಾನಿಕ ರಕ್ಷಣೆ ಇದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ದುರ್ವರ್ತನೆಯ ಆರೋಪದ ಮೇಲೆ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಅಥವಾ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಲು ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳ ಆದೇಶ ಮತ್ತು ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ವಿಚಾರಣೆಯಂತಹ ಸಂವಿಧಾನಿಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಅಗತ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ರಾಜ್ಯ ಆಯೋಗದ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಕೆಲವು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅಮಾನತುಗೊಳಿಸುವ ಅಧಿಕಾರ ರಾಜ್ಯಪಾಲರಿಗೆ ಇದೆ.
ಅಂದರೆ KPSC ಅಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನು ಒಬ್ಬ ರಾಜ್ಯ ಸಚಿವರು “ತೆಗೆದುಹಾಕಿ” ಎಂದು ನೇರ ಆದೇಶ ನೀಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಲ್ಲ.
ಹೀಗಾಗಿ ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ಅಕ್ರಮದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ “ಸರ್ಕಾರ ತಕ್ಷಣ ಅಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನು ವಜಾ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು” ಎಂಬ ರಾಜಕೀಯ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಸಂವಿಧಾನದ 317ನೇ ವಿಧಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಅದರಿಂದ ಸರ್ಕಾರದ ಎಲ್ಲ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯೂ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ.
ಹಾಗಾದರೆ ರಾಜಕೀಯ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ಸರಪಳಿ ಎಲ್ಲಿದೆ?
ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಭಾಗ. ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ಸ್ವತಂತ್ರ ಸಂವಿಧಾನಿಕ ಸಂಸ್ಥೆ. ಅದರ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು ಮತ್ತು ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಸಂವಿಧಾನಿಕ ರಕ್ಷಣೆ ಇದೆ. ಆದರೆ ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ನಡೆಸುವ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ರಾಜ್ಯದ ಸರ್ಕಾರಿ ಸೇವೆಗಳಿಗೆ ನೇಮಕಾತಿಯ ಭಾಗ. ಆ ನೇಮಕಾತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಹುದ್ದೆಗಳು, ನಿಯಮಗಳು, ಮೀಸಲಾತಿ, ನೇಮಕಾತಿ ವಿಧಾನ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರಿ ಸೇವಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರದ ವಿಶಾಲ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿವೆ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಸರ್ಕಾರಿ ನೇಮಕಾತಿ ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ರಾಜ್ಯ ಸೇವೆಗಳಿಗೆ ನೇಮಕಾತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ರೂಪಿಸಿರುವುದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಒಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಬದಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರದ ನೇಮಕಾತಿ ನೀತಿ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಈ ಎರಡನ್ನೂ ಒಂದೇ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ತಪ್ಪು. ಅದೇ ರೀತಿ ಎರಡನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ “ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಏನೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುವುದೂ ಸರಿಯಲ್ಲ.
ಹಾಗಾದರೆ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಚಿವರಿಗೆ ನೇರ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಇದೆಯೇ?
ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದ ಉತ್ತರ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ಎಂದರೆ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆಯ ಪರೀಕ್ಷಾ ಸಂಸ್ಥೆ ಅಲ್ಲ. ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ಯ ಮುಖ್ಯ ಕಾರ್ಯವೇ ಸರ್ಕಾರಿ ಸೇವೆಗಳಿಗೆ ನೇಮಕಾತಿ ನಡೆಸುವುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ಪರೀಕ್ಷಾ ಅಕ್ರಮವನ್ನು ಕೇವಲ “ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಚಿವರ ಇಲಾಖೆ” ಎಂದು ಗುರುತಿಸುವುದು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸರಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಇದನ್ನು ನಿಖರವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಾದರೆ, ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ “ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತ ಸುಧಾರಣಾ ಇಲಾಖೆ (DPAR)” ಯ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು. ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರದ ದಾಖಲೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಡಿಪಿಎಆರ್ ಸರ್ಕಾರಿ ಸೇವೆ, ನೇಮಕಾತಿ ಮತ್ತು ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪ್ರಮುಖ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರವಹಿಸುವುದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಹುಡುಕುವಾಗ ಕೇವಲ “ಯಾವ ಸಚಿವರು ಶಿಕ್ಷಣ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ಯಾವ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿದೆ? ಅದರ ಮೇಲಿನ ಸರ್ಕಾರದ ಅಧಿಕಾರದ ಮಿತಿ ಎಷ್ಟು? ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಇಲಾಖೆಯ ಪಾತ್ರವೇನು? ರಾಜ್ಯಪಾಲರ ಸಂವಿಧಾನಿಕ ಪಾತ್ರವೇನು? — ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
NEET ಮತ್ತು KPSCಯನ್ನು ಒಂದೇ ತೂಕದಲ್ಲಿ ಅಳೆಯಬಹುದೇ?
ಇಲ್ಲ. ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ರಚನೆ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ. ನೀಟ್ ನಡೆಸುವ ಎನ್ ಟಿ ಎ ಒಂದು ಸ್ವಾಯತ್ತ ಸಂಸ್ಥೆ. ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ಸಂವಿಧಾನದಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಲೋಕಸೇವಾ ಆಯೋಗ. ಎನ್ ಟಿ ಎಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಸಂಪರ್ಕ ಕೇಂದ್ರ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಚಿವಾಲಯದ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಇಲಾಖೆಯೊಂದಿಗೆ ಇದೆ. ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿಗೆ ಸಂವಿಧಾನಿಕ ರಕ್ಷಣೆ ಇದೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಅಧ್ಯಕ್ಷರು, ಸದಸ್ಯರ ನೇಮಕಾತಿ ಹಾಗೂ ಪದಚ್ಯುತಿ ಕುರಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾತ್ರ ಎರಡಕ್ಕೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ. ಪರೀಕ್ಷಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆ ಕುಸಿದಾಗ ಜನರಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವವರು ಯಾರು?
ಇದೇ ನಮ್ಮ ಮೂಲ ಪ್ರಶ್ನೆ
ನೀಟ್ ನಲ್ಲಿ ಅಕ್ರಮದ ಆರೋಪಗಳು ಬಂದಾಗ “ಎನ್ ಟಿ ಎ ಸ್ವಾಯತ್ತ ಸಂಸ್ಥೆ” ಎಂಬ ಕಾರಣ ಮಾತ್ರ ಹೇಳಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸದಿರುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಅದೇ ತರ್ಕ ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸಬೇಕು. ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ಸಂವಿಧಾನಿಕ ಸಂಸ್ಥೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಯಾವುದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಬಾರದು ಎಂದರೆ ಅದು ಕೂಡ ಸರಿಯಾದ ತರ್ಕವಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ಸಂವಿಧಾನಿಕ ಸಂಸ್ಥೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆತು, “ ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ಯಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ತಪ್ಪಾದರೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಚಿವರೇ ನೇರ ಹೊಣೆ” ಎಂದು ಹೇಳುವುದೂ ಸರಿಯಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಸರಿಯಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ:
“ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ರಮ ನಡೆದರೆ ಅಪರಾಧ ಹೊಣೆ ಯಾರದ್ದು? ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಹೊಣೆ ಯಾರದ್ದು? ರಾಜಕೀಯ ಹೊಣೆ ಯಾರದ್ದು?” ಈ ಮೂರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಮೂರು ಬೇರೆ ಉತ್ತರಗಳಿರಬಹುದು. ಅಪರಾಧ ಎಸಗಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಪರಾಧಕ್ಕೆ ಹೊಣೆ.ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿಯಲ್ಲಿ ಪರೀಕ್ಷಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊಣೆ.
ಆದರೆ ಸರ್ಕಾರದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ನೇಮಕಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ದೋಷಗಳಿದ್ದರೆ, ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಮಾಹಿತಿ ಇದ್ದರೂ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ, ಅಥವಾ ಸರ್ಕಾರದ ನೀತಿ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ವೈಫಲ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದರೆ , ಆಗ ರಾಜಕೀಯ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸರ್ಕಾರದ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ.
ಜನರಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ರಾಜೀನಾಮೆಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದು
ಒಬ್ಬ ಸಚಿವ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಪರೀಕ್ಷಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸುಧಾರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ಅಧಿಕಾರಿ ಅಮಾನತುಗೊಂಡರೆ ಮಾತ್ರ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳ ನಂಬಿಕೆ ಮರಳಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಗತ್ಯವಿರುವುದು ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಉತ್ತರ: “ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ, ಅವನ ಪರಿಶ್ರಮಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಖಾತರಿ ಯಾರು ನೀಡುತ್ತಾರೆ?”
ಇದು ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿಯ ನಿಜವಾದ ಪರೀಕ್ಷೆ. ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವುದು ಒಂದು ಭಾಗ. ಸ್ವತಃ ಪರೀಕ್ಷಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ತನ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವುದು ಮತ್ತೊಂದು ಭಾಗ. ಇಲ್ಲಿಯೇ ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ಕುರಿತು ನಡೆಯಬೇಕಾದ ರಾಜಕೀಯ ಚರ್ಚೆ ಆರಂಭವಾಗಬೇಕು. ನೀಟ್ ಮತ್ತು ಕೆಪಿಎಸ್ ಸಿ ಎರಡೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲ. ಅವುಗಳ ಸಂವಿಧಾನಿಕ ಸ್ಥಾನಮಾನವೂ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ. ಅವುಗಳ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಸರಪಳಿಯೂ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಎರಡರಲ್ಲೂ ಜನರು ಕೇಳಬಹುದಾದ ಮೂಲ ಪ್ರಶ್ನೆ ಒಂದೇ:
“ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆ ಕುಸಿದಾಗ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಜನರಿಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವವರು ಯಾರು?”
ಇದು ಒಬ್ಬ ಸಚಿವರ ರಾಜೀನಾಮೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಇದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರದ ಜೊತೆಗೆ ಬರುವ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವದ ಪ್ರಶ್ನೆ.
