ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳು ನಿಲ್ಲಬೇಕಾದರೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಕಾನೂನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಸಮಾಜದ ಚಿಂತನೆಯೂ ಬದಲಾಗಬೇಕು!

ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹೆಣ್ಣುಮಗು ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಹತ್ಯೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇಡೀ ದೇಶ ಆಕ್ರೋಶ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಗಲ್ಲು ಶಿಕ್ಷೆಯ ಕೂಗು ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಘಟನೆ ಹಿಂದಿನದನ್ನು ಮರೆಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದೆ.

“1947ರಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೂ ಕಾನೂನುಗಳು ಕಠಿಣವಾಗುತ್ತಲೇ ಬಂದಿವೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಬಾಲಕಿಯರ ಮೇಲಿನ ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳು ಯಾಕೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿಲ್ಲ?”

ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕದೆ ಕೇವಲ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದರೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ಅತ್ಯಾಚಾರ ಕಾಮವಲ್ಲ, ಅಧಿಕಾರದ ದುರುಪಯೋಗ

ಅಪರಾಧ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನ ಹೇಳುವ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ, ಅತ್ಯಾಚಾರ ಬಹುಪಾಲು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಲೈಂಗಿಕ ಆಸೆಯ ಪರಿಣಾಮವಲ್ಲ. ಅದು ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ, ಅವಮಾನಿಸುವ, ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ.

12–13 ವರ್ಷದ ಬಾಲಕಿಯರ ಮೇಲಿನ ಸಾಮೂಹಿಕ ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಇದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕಾಮಕ್ಕಿಂತ ಕ್ರೌರ್ಯವೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.

ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಇಂತಹ ಅಪರಾಧಗಳನ್ನು ಕೇವಲ “ಲೈಂಗಿಕ ಅಪರಾಧ” ಎಂದು ನೋಡದೆ, ಮಾನವೀಯತೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ಸಂಘಟಿತ ಹಿಂಸೆ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.

ಅಪರಾಧಿಗಳು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತಾರೆ?

ಅವರು ಬೇರೆ ಗ್ರಹದಿಂದ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಇದೇ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಮಗುವಿನ ಮುಂದೆ ತಾಯಿಯನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವ ತಂದೆ, ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಹೀಯಾಳಿಸುವ ಭಾಷೆ, ಮದ್ಯದ ಅಮಲಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂಸೆ, ಅಶ್ಲೀಲತೆಯನ್ನು ಪುರುಷತ್ವದ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ನೋಡುವ ಸ್ನೇಹ ಬಳಗ, ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ವಸ್ತುವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸುವ ಕೆಲವು ಮನರಂಜನಾ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ವಿಕೃತ ಮನೋಭಾವಕ್ಕೆ ನೆಲಹಾಸುತ್ತವೆ.

ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಅಪರಾಧಿ ಅಪರಿಚಿತನಲ್ಲ. ಸಂಬಂಧಿ, ನೆರೆಹೊರೆಯವ, ಶಿಕ್ಷಕ, ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸಿಬ್ಬಂದಿ, ಕುಟುಂಬದ ಪರಿಚಯಸ್ಥ ಅಥವಾ ನಂಬಿಕೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ “ಹೊರಗೆ ಹೋಗಬೇಡ” ಎನ್ನುವುದು ಮಾತ್ರ ಪರಿಹಾರವಲ್ಲ.

ಗಂಡುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ವಿಧಾನ ಬದಲಾಗಬೇಕು

ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸುರಕ್ಷತೆ ಕಲಿಸುವಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಗಂಡುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಗೌರವವನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.

“ಅವಳು ಹುಡುಗಿ, ದೂರ ಇರು” ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ “ಅವಳು ನಿನ್ನಂತೆಯೇ ಹಕ್ಕುಗಳಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ” ಎಂದು ಕಲಿಸಬೇಕು.

ಮಹಿಳೆಯ ‘ಬೇಡ’ ಎಂದರೆ ಅದು ‘ಬೇಡ’ ಎಂಬುದನ್ನು ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ತಿಳಿಸಬೇಕು.

ಅನುಮತಿ (Consent), ಗೌರವ, ಸಮಾನತೆ, ಕೋಪ ನಿಯಂತ್ರಣ, ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಕೌಶಲ್ಯಗಳು ಶಿಕ್ಷಣದ ಭಾಗವಾಗಬೇಕು.

ಕುಟುಂಬದ ಮೌನ ಅಪಾಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ

ಹಲವು ಮಕ್ಕಳು ಅಪರಾಧವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರೂ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ.

ಯಾಕೆ?

• ಯಾರೂ ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಯ.
• “ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮಾನ” ಎಂಬ ಒತ್ತಡ.
• ಅಪರಾಧಿಯ ಬೆದರಿಕೆ.
• ಲಜ್ಜೆ.

ಪ್ರತಿ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂದೇಶ ಇರಬೇಕು:

“ಯಾರೇ ಆಗಿರಲಿ, ನಿನಗೆ ಅಸಹಜವಾಗಿ ವರ್ತಿಸಿದರೆ ಕೂಡಲೇ ಹೇಳು. ನಿನ್ನನ್ನು ನಾವು ನಂಬುತ್ತೇವೆ.”

ಈ ಒಂದು ವಾಕ್ಯ ಸಾವಿರಾರು ಮಕ್ಕಳ ಬದುಕನ್ನು ಉಳಿಸಬಹುದು.

ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷತಾ ಶಿಕ್ಷಣ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಬೇಕು

ಗಣಿತ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನ ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವೋ, ಮಕ್ಕಳ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸುರಕ್ಷತೆಯೂ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ.

ಪ್ರತಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲೂ:

• ಸುರಕ್ಷತಾ ಶಿಕ್ಷಣ,
• ‘ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ಪರ್ಶ–ಕೆಟ್ಟ ಸ್ಪರ್ಶ’ ಅರಿವು,
• ಆತ್ಮರಕ್ಷಣೆ ತರಬೇತಿ,
• ಸಮಾಲೋಚಕರು,
• ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗಾಗಿ ಗೌಪ್ಯ ದೂರು ವ್ಯವಸ್ಥೆ,
• ಸಿಬ್ಬಂದಿಯ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಪರಿಶೀಲನೆ,

ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಬೇಕು.

ನಗರ ಯೋಜನೆಯೂ ಮಹಿಳೆಯರ ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು

ಕತ್ತಲಿರುವ ರಸ್ತೆಗಳು, ನಿರ್ಜನ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣಗಳು, ಕೆಟ್ಟ ಬೀದಿ ದೀಪಗಳು, ಸುರಕ್ಷಿತ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಾರಿಗೆ ಕೊರತೆ—ಇವು ಅಪರಾಧಿಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡುತ್ತವೆ.

ನಗರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಅಳತೆಯಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರು ರಾತ್ರಿ ಎಷ್ಟು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಸೇರಬೇಕು.

ಕಾನೂನು ಇದೆ. ಆದರೆ ಜಾರಿ?

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಕಠಿಣ ಕಾನೂನುಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಕರಣಗಳ ತನಿಖೆ ವಿಳಂಬವಾದರೆ, ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಸಂಗ್ರಹ ದುರ್ಬಲವಾದರೆ, ಸಂತ್ರಸ್ತರು ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕಾಯಬೇಕಾದರೆ, ಕಾನೂನಿನ ಭಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಅಗತ್ಯವಾದುದು:

• ತ್ವರಿತ ತನಿಖೆ.
• ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಾಕ್ಷ್ಯ ಸಂಗ್ರಹ.
• ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸ್ನೇಹಪರ ವಿಚಾರಣೆ.
• ವಿಶೇಷ ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳು.
• ಸಾಕ್ಷಿದಾರರ ರಕ್ಷಣೆ.
• ಶಿಕ್ಷೆಯ ಖಚಿತತೆ.

ಅಪರಾಧಿಗೆ “ನಾನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರೆ” ಎಂಬ ಭಯ ಮೂಡಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ತಡೆಗಟ್ಟುವ ಶಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ.

ಮಾಧ್ಯಮದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ

ಸುದ್ದಿ ತೋರಿಸಿ ಮುಗಿಸುವುದು ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಘಟನೆಯ ನಂತರ ಸಮಾಜ ಏನು ಕಲಿಯಬೇಕು? ಪೋಷಕರು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಏನು ತಿಳಿಸಬೇಕು? ಯಾವ ಕಾನೂನುಗಳಿವೆ? ಸಹಾಯ ಎಲ್ಲಿಂದ ಸಿಗುತ್ತದೆ? ಇವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಿರಂತರ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸುವುದು ಮಾಧ್ಯಮದ ಕರ್ತವ್ಯ.

ಸಮಾಜ ಮೌನವಾಗಬಾರದು

ಒಂದು ಮಗು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದರೆ… ಯಾರಾದರೂ ಅಸಹಜವಾಗಿ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ… ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ನೆರೆಹೊರೆಯಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನಾಸ್ಪದ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ…

“ಅದು ಅವರ ಮನೆಯ ವಿಷಯ” ಎಂದು ಮೌನವಾಗುವುದು ಸಹ ಅಪರಾಧಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವಂತೆಯೇ. ಸುರಕ್ಷಿತ ಸಮಾಜವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದು ಪೊಲೀಸರೊಬ್ಬರ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. ಅದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಗರಿಕನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ.

ಭಾರತಕ್ಕೆ ಈಗ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಕ್ಕಳ ಸುರಕ್ಷತಾ ಚಳವಳಿ

ಸ್ವಚ್ಛ ಭಾರತ, ಡಿಜಿಟಲ್ ಇಂಡಿಯಾ, ಬೇಟಿ ಬಚಾವೋಗಳಂತೆ ದೇಶವ್ಯಾಪಿ “ಮಕ್ಕಳ ಸುರಕ್ಷತೆ” ಅಭಿಯಾನ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಈ ಚಳವಳಿಯಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ, ಶಾಲೆಗಳು, ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಮಾಧ್ಯಮಗಳು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಘಟನೆಗಳು, ಪೋಷಕರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಲರೂ ಭಾಗಿಯಾಗಬೇಕು.

ಒಂದು ದೇಶದ ನಾಗರಿಕತೆಯನ್ನು ಅದರ ಗಗನಚುಂಬಿ ಕಟ್ಟಡಗಳು ಅಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ 10 ವರ್ಷದ ಬಾಲಕಿ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಬಹುದೇ? 13 ವರ್ಷದ ಬಾಲಕಿ ಆಟವಾಡಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳಬಹುದೇ? ಒಬ್ಬ ಯುವತಿ ರಾತ್ರಿ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಆತಂಕವಿಲ್ಲದೆ ಮನೆ ಸೇರಬಹುದೇ?

ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ “ಹೌದು” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಬಹುದಾದ ದಿನವೇ ನಿಜವಾದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ದಿನ.

ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ಅವರನ್ನು ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬಂಧಿಸುವುದಲ್ಲ. ಅವರು ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕುವ ಸಮಾಜವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದು. ಆ ಸಮಾಜವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಸರ್ಕಾರದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ—ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪೋಷಕ, ಶಿಕ್ಷಕ, ಪತ್ರಕರ್ತ, ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿ, ನ್ಯಾಯಾಧೀಶ ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕನ ಮೇಲಿದೆ.

ಒಂದು ಮಗುವಿನ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಒರೆಸುವ ಸಮಾಜವೇ ನಿಜವಾದ ಸುಸಂಸ್ಕೃತ ಸಮಾಜ. ಉಳಿದ ಎಲ್ಲ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಳು ಅದರ ನಂತರ.