ದಕ್ಷಿಣ ಕರ್ನಾಟಕ… ಅದರಲ್ಲೂ ಮಂಗಳೂರು ಭಾಗದ ಮೂರು ಜಿಲ್ಲೆಗಳು.ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ಬ್ಯಾರಿ ಸಮುದಾಯ ಮತ್ತು ಹಿಂದೂ ಕುಟುಂಬಗಳು ಅಣ್ಣತಮ್ಮಂದಿರಂತೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಬ್ಬ-ಹರಿದಿನ, ನೋವು-ನಲಿವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನೆಲ ಇದು. ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇದೇ ಪ್ರದೇಶ ಕೋಮು ಸಂಘರ್ಷ, ದ್ವೇಷ ಮತ್ತು ಅನುಮಾನಗಳ ಸುದ್ದಿಗಳಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದೆ.
ಇಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಉಡುಪಿ ಜಿಲ್ಲೆಯೊಂದರಿಂದ ಬಂದಿರುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಘಟನೆ, ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಸಂದೇಶವನ್ನೇ ನೀಡುತ್ತಿದೆ.
ಉಡುಪಿ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ 80 ಬಡಗಬೆಟ್ಟುವಿನ ಗಿರಿಜಾ ಶೆಟ್ಟಿಗಾರ್ ಅವರು ಕಳೆದ 40 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಂದು ಸ್ವಂತ ಸೂರಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸರ್ಕಾರವು 1987ರಲ್ಲಿಯೇ ಅವರಿಗೆ ಐದು ಸೆಂಟ್ಸ್ ನಿವೇಶನ ಮಂಜೂರು ಮಾಡಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಜಾಗ ರಕ್ಷಿತಾರಣ್ಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಸೇರಿದೆ ಎನ್ನುವ ಕಾನೂನು ತೊಡಕಿನಿಂದಾಗಿ, ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಾದರೂ ಗಿರಿಜಾ ಅವರಿಗೆ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ.
ಜೀವನದ ಬಹುಭಾಗವನ್ನು ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಕಳೆದಿರುವ ಗಿರಿಜಾ ಶೆಟ್ಟಿಗಾರ್ ಈಗ 60ರ ವಯಸ್ಸಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಕಾನೂನು ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ, ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಕಚೇರಿ, ಅರ್ಜಿ-ಮನವಿ… ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಒಬ್ಬಂಟಿಯಾಗಿರುವ ಮಹಿಳೆಗೆ ಹೋರಾಟ ಮುಂದುವರಿಸುವುದೇ ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿದೆ.
ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಕಥೆಯ ನಿಜವಾದ ಬೆಳಕು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.
ಗಿರಿಜಾ ಅವರ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಜೊತೆಗೆ ನಿಂತವರು ಅವರ ಸಂಬಂಧಿಕರಲ್ಲ.
ಅವರು ಮುಸ್ಲಿಂ ಮಹಿಳೆಯರು.
ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಸಲಾಹುದ್ದೀನ್ ಕುಟುಂಬದ ಮಹಿಳೆಯರು ಗಿರಿಜಾ ಅವರ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ತಮ್ಮದೇ ಮನೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಯಂತೆ ಕಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹಲವು ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ಅವರು ಗಿರಿಜಾ ಅವರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ನ್ಯಾಯ ಸಿಗಬೇಕು ಎಂಬ ಹಠದಿಂದ ಅವರು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಕೊನೆಗೆ ಮೇ 15ರಂದು ಉಡುಪಿ ಜಿಲ್ಲಾ ಉಸ್ತುವಾರಿ ಹಾಗೂ ಮಹಿಳಾ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಕಲ್ಯಾಣ ಸಚಿವೆ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಹೆಬ್ಬಾಳ್ಕರ್ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಮನವಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ, ಗಿರಿಜಾ ಅವರ ಪರವಾಗಿ ಮನವಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದವರು ಮುಸ್ಲಿಂ ಮಹಿಳೆಯರು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಅನೇಕರು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಮೌನಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.
ಸಚಿವೆ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಹೆಬ್ಬಾಳ್ಕರ್ ಅವರು ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿ ಜಿಲ್ಲಾಧಿಕಾರಿಗೆ ಸೂಚನೆ ನೀಡುವ ಭರವಸೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ.
ಇದೀಗ ಎಲ್ಲರ ಆಶೆಯೂ ಒಂದೇ — ನಾಲ್ಕು ದಶಕಗಳಿಂದ ಒಂದು ಸೂರಿಗಾಗಿ ಕಾದಿರುವ ಗಿರಿಜಾ ಶೆಟ್ಟಿಗಾರ್ ಅವರಿಗೆ ಕನಿಷ್ಠ ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಾದರೂ ಸ್ವಂತ ಮನೆ ಸಿಗಲಿ ಎಂಬುದು.
ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ತಮ್ಮವರೇ ದೂರವಾಗುವ ಘಟನೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ, “ಏನೂ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ” ಎನ್ನಬಹುದಾದ ಮುಸ್ಲಿಂ ನೆರೆಹೊರೆಯವರು ಗಿರಿಜಾ ಅವರ ಜೊತೆ ನಿಂತಿರುವುದು ಮಾನವೀಯತೆಯ ದೊಡ್ಡ ಉದಾಹರಣೆ.
ಕೋಮು ವೈಮನಸ್ಯದ ಬೂದಿ ಮುಚ್ಚಿದ ಕೆಂಡದಂತಾಗಿರುವ ಕರಾವಳಿಯಲ್ಲಿ, ಇಂತಹ ತಂಪಾದ ಸುದ್ದಿಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹರಡಬೇಕಿದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಸಮಾಜವನ್ನು ಉಳಿಸುವುದು ರಾಜಕೀಯದ ಭಾಷಣಗಳು ಅಲ್ಲ… ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರ ಕೈ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಹಿಡಿಯುವ ಈ ಮನುಷ್ಯತ್ವವೇ.



